گناه اسراف

و به تو پناه می‌آوریم، از رسیدن به اسراف و از دست دادن آنچه که در زندگی به اندازه و کافی است.

و پناه می‏بریم به تو از اقدام بر اسراف (صرف مال بیش از آنکه شرع و عقل جائز داند، رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمود: هر که در زندگی میانه‏رو باشد خدا روزی به او می‏رساند و هر که زیاده‏روی کند خدا او را از روزی نومید گرداند، و حضرت صادق علیه‏السلام فرمود: میانه‏روی چیزی است که خدا آن را دوست دارد، و زیاده‏روی چیزی است که خدا آنرا دشمن دارد اگر چه، هسته‏ی خرما را دور اندازی، زیرا آن برای چیزی به کار آید و اگر چه نیمخورده‏ی آبی باشد که آشامیده‏ای، و ناگفته نماند: اسراف تنها در مال و دارائی نیست، بلکه قرار دادن هر چیز است در غیر جای خود، چنانکه خدای تعالی قوم لوط را برای کار بیجا به اسراف وصف نموده «س 7 ی 81»: بل انتم قوم مسرفون یعنی شما گروهی اسراف کننده‏اید) و از نیافتن روزی به اندازه‏ی نیازمندی (که انسان را از درخواست از مردم بازداشته بی‏نیاز گرداند، حضرت امیرالمومنین علیه‏السلام فرمود: برای خلق خدای تعالی پاداشها و کیفرهای فقر هست، و از جمله نشانه‏ی فقر هرگاه پاداش باشد آنست که دارای خلق نیکو باشد، و پروردگارش را اطاعت نماید، و از حال خود شکوه نکند، و خدای تعالی را سپاس گزارد، و از جمله‏ی نشانه‏ی فقر هرگاه کیفر باشد آنست که بدخلق باشد، و پروردگارش را نافرمانی کند، و شکوه‏ی بسیار نماید، و از مقدر شده به خشم آید)

بار خدایا، به تو پناه می‏بریم از اسرافکاری و هم از بینوایی.