گواهی روز بر اعمال انسان ها

امروز روز آفریده شدۀ جدیدی است و او بر ما گواه آماده‌ای است. اگر خوبی کنیم، ما را با سپاس ترک می‌کند؛ و اگر بدی کنیم، نکوهش‌کنان از ما جدا می‌شود!

و این روز (روز) نو آمده و تازه‏ای است (از این جمله پیدا است که این دعاء را باید به هنگام صبح خواند، و بیان نشدن لفظ مساء در عنوان بعضی از صحیفه‏ها این سخن را تایید می‏نماید، و با بیان شدن آن در بیشتر از نسخه‏ها هم منافات ندارد، زیرا مساء پایان روز است چنانکه صباح آغاز آنست، و بنابراین آنچه گفته‏اند: سزاوار است هرگاه این دعاء به هنگام شب خوانده شود به جای اصبحنا در جمله‏ی نهم و دهم امسینا بگویند، لازم نیست اگر چه طریق احتیاط گفتن هر دو قسم است) و آن بر ما گواه آماده‏ای است، اگر نیکی کنیم با سپاسگزاری ما را بدرود می‏نماید و اگر بدی کنیم با نکوهش از ما جدا خواهد شد (گفته‏اند: گفتار و گواهی دادن روز به زبان حال است و آنچه در آن واقع می‏شود در علم خدای تعالی به منزله‏ی شهادت و گواهی است، پس سزاوار است مومن گفتار آن را به گوش و دل بشنود و به مقتضای آن عمل نماید، و گفته‏اند: آن از باب تجسم ایام و اعمال در روز قیامت است و حق هم همین است چنانکه روایات بر آن گویا است، و از آن جمله روایتی است که سید علیخان «رحمه الله» در شرح صحیفه‏ی خود از کتاب کافی نقل نموده: حضرت صادق علیه‏السلام فرمود: روزی نیست که بر پسر آدم بیاید جز آنکه به او می‏گوید: ای پسر آدم من روز نو آمده هستم و بر تو گواهم پس در من نیکو بگو و نیک انجام ده که روز قیامت برای تو گواهی دهم و پس از این هرگز مرا نخواهی دید، بنابراین اگر کسی روزی کار بدی انجام داد و پس از آن پشیمان شد نباید بگوید: فلان روز، روز بدی بود، چون روز بد نکرده است، و از اینرو است که از پیغمبر صلی الله علیه و آله «چنانکه سید نعمت الله جزائری رحمه الله در کتاب نورالانوار فرموده» روایت شده: لاتسبوا الدهر فان الدهر هو الله «روزگار را دشنام ندهید که روزگار خدا است یعنی آن را خدا آفریده است» و اینکه از پیغمبر یا ائمه‏ی معصومین علیهم‏السلام رسیده که از بعضی روزها دوری گزینید که آن روز نحس و بد اختر است دلالت دارد بر اینکه دنبال فلان کار نروید که انجام آن نیک نیست)

این بامدادی است نو دمیده و روزی است تازه فرارسیده. بر اعمال ما گواه است. اگر نیکی کنیم، ما را وداع کند به ستایش و اگر بدی کنیم از ما جدا شود به نکوهش.