احسان و نعمت فراگیر الهی

مدارایت از روی ناتوانی و مهلت دادنت از باب سستی و خودداری‌ات به خاطر غفلت و به تأخیر انداختنت از روی مدارا و سازش نبود؛ بلکه برای این بوده که حجّتت رساتر و بزرگواری‌ات کامل‌تر و احسانت فراگیرتر و نعمتت تمام‌تر باشد. تمام اینها بود و هست و می‌باشد و خواهد بود.

مکث و درنگ نمودن تو نه از روی ناتوانی است، و مهلت دادنت نه از روی سستی است، و خودداریت نه از روی بیخبری است و به تاخیر انداختنت نه از روی ملاطفت و خوشرفتاری است (که از ترس شر کسی که او را مهلت داده‏ای باشد) بلکه برای آنست که حجت تو رساتر و کرم و بخشش تو کاملتر و نیکی تو فراوانتر و نعمت تو تمامتر باشد، و همه‏ی آنچه گفته شد (جمله‏ی بیست و یکم تا اینجا) بوده و همیشه بوده و هست و همیشه خواهد بود

نه درنگ ورزیدنت از روی ناتوانی بوده است و نه مهلت دادنت نشانه‏ی سستی. اگر از مواخذت دست بازداشته‏ای، نه از روی غفلت بوده و اگر حکم خود به تعویق افکنده‏ای، نه از روی مدارا. بلکه تا حجتت رساتر افتد و کرمت کامل‏تر و احسانت وافی‏تر و نعمتت تمام‏تر نمایان شود. همه‏ی اینها بوده است و همواره هست و خواهد بود.