حجّت و پادشاهی استوار و همیگشی الهی

حجّتت استوار و پابرجاست و باطل نگردد؛ و پادشاهی‌ات ثابت و همیشگی است و از بین نمی‌رود؛ پس عذاب همیشگی بر کسی که از تو روی تافت و نومیدی ذلّت‌بار برای کسی که از تو نومید شد و بدترین تیره‌بختی برای کسی که به رحمت و کرم تو مغرور گشت.

حجت و دلیل تو پابرجا است که باطل نمی‏شود، و سلطنت و پادشاهیت ثابت و همیشگی است که نیست نمی‏گردد، پس عذاب همیشگی کسی را است که از تو برگشته، و نومیدی خوارکننده کسی را است که از تو نومید گردیده، و بدبختترین بدبختی برای کسی است که به (کرم و بخشش) تو مغرور و فریفته و (بر معصیت و نافرمانیت) جرات نموده دلیر شود (زیرا کریم هرگاه به کسی بی‏عوض و غرضی نعمت داد و او را به چیزی امر نمود و او معصیت و نافرمانیش کرد و شکر نعمتش را بجا نیاورد لازمه‏ی کرمش چشم‏پوشی از گناه او نمی‏باشد)

که حجت تو پای بر جای است و بطلان ناپذیر و سلطه‏ی تو ثابت است و بی‏زوال. پس وای بر کسی که از تو رخ برتافته و خواری و نومیدی کسی راست که از تو نومید گردد و بدترین شوربختی نصیب کسی است که به حلم تو فریفته آید.