زاری و ذلّت درپیشگاه الهی

پس با حال زاری و ذلّت پیش رویت ایستاده و از روی تواضع و فروتنی دیده‌اش را به سوی زمین انداخته و سرش را در برابر عزّتت، ذلیلانه به زیرافکنده؛ و خاضعانه رازش را که تو از او به آن داناتری، برایت آشکار ساخته؛ و خاشعانه گناهانش را که حضرتت به تعدادش آگاه‌تر است برشمرده؛ و برای نجات از گناهان بزرگی که برای مرتکب شونده‌اش در علم تو، عین هلاکت است؛ و زشتی اعمالی که در عرصۀ قضا و قدَرَت او را رسوا کرده، به فریادرسی و طلب یاری برخاسته؛ همان گناهانی که روزگار لذّت‌هایش پشت کرده و از بین رفته و پیامدهای زیان بخشش به جا مانده و گریبان‌گیر شده.

پس با زاری در برابر تو ایستاده، و با فروتنی دیده به زمین انداخته، و برای عزت و بزرگواریت با خواری سر به زیر افکنده، و با خضوع از راز خود آنچه تو به آن از او داناتری برایت آشکار نموده، و با فروتنی از گناهانش آنچه تو حساب آن را بهتر می‏دانی شمرده، و از بزرگی گناهانی که در علم تو او را تباه ساخته (و خود آگاه نیست) و زشتی گناهانی که در حکم و فرمان تو او را رسوا گردانیده از تو استغاثه و فریادرسی خواسته، همان گناهانی که خوشیهای آن سپری گشته گرفتاریهایش بجا مانده است

بار خدایا، بنده‏ی‏ تو در پیشگاه تو به تضرع ایستاده و به خشوع چشم بر زمین دوخته و در پیشگاه عز تو سر به خواری فروداشته و خاضعانه راز دلش را که تو خود بدان آگاه‏تری با تو در میان نهاده و فروتنانه گناهانش را که تو خود شمارشان بهتر می‏دانی یک یک بر می‏شمرد. به درگاه تو استغاثه می‏کند از واقعه‏ی شگرفی که بدان گرفتار آمده و تو خود از آن با خبری و زاری می‏کند از عملی ناپسند که به سبب سرپیچی از حکم تواش رسوا ساخته: همان گناهانی که لذات آنها سپری گشته و شتابان گریخته است و عواقب شومشان باقی است چنان که گویی هرگز سر رفتنش نیست.