پناه بر خدا از بازگشت به گناه

خدایا! هر بنده‌ای که به پیشگاهت توبه کند ولی در علم غیب تو معلوم است که شکنندۀ توبه است و بازگشت کرده‌است به گناه و خطایش؛ من به تو پناه می‌آورم از این که چنین باشم؛ پس این توبۀ مرا توبه‌ای قرار ده که پس از آن نیازمند به توبه‌ای نباشم؛ توبه‌ای سبب محو شدن گناهان گذشته و سلامت از گناه در باقی‌ماندۀ عمر.

بار خدایا هر بنده‏ای که به درگاه تو، توبه نموده بازگردد و او در علم غیب نزد تو (علم به نهانیها که مختص به تو است، و اخبار انبیاء و ائمه- علیهم‏السلام- از مغیبات و پنهانیها به وحی و الهام از جانب تو است) توبه شکننده و به گناه و خطای خویش بازگردنده باشد، پس من به تو پناه می‏برم از اینکه چنین (مانند او) باشم، پس این توبه‏ی مرا توبه‏ای قرار ده که پس از آن (هنگام تذکر و یاد آوردن گناه) به توبه‏ای نیازمند نباشم (از این جمله استفاده می‏شود که هنگام تذکر گناه تجدید توبه واجب نیست) توبه‏ای که باعث نابود شدن (گذشت) آنچه (گناهان) گذشته و سلامتی (از معاصی) در آنچه (از زندگی) باقی و مانده است باشد

ای خداوند، هر بنده‏ای، به درگاه تو توبه می‏کند و حال آنکه تو به علم خود می‏دانی که توبه‏ی خود خواهد شکست و بار دیگر به گناه و خطای خود باز خواهد گشت. خداوندا، به تو پناه می‏آورم اگر در این زمره باشم. ای خداوند، این توبه‏ی من از آن گونه قرار ده که بعد از آن نیازمند توبه نشوم. توبه‏ای که موجب زداییدن گناهان گذشته‏ی من باشد و سبب در امان ماندن در باقی عمر از گنهکاری.